Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Diabetologia. 57-letni mężczyzna przyjmujący doustne leki hipoglikemizujące, z powtarzająca się hipoglikemią

03.10.2011
dr hab. med. Tomasz Klupa, prof. dr hab. med. Maciej Małecki, Katedra i Klinika Chorób Metabolicznych Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie

Opis przypadku

57-letni mężczyzna chorujący na cukrzycę typu 2, przedstawiciel handlowy, zgłosił się do poradni z powodu nawracającej hipoglikemii oraz przyrostu masy ciała.
Cukrzycę rozpoznano przed 4 laty na podstawie oznaczonej 2-krotnie zwiększonej glikemii na czczo (7,8 mmol/l [141 mg/dl], 8,4 mmol/l [151 mg/dl]). Wskaźnik masy ciała (BMI) wynosił wówczas 28,6 kg/m2. Nie stwierdzono przewlekłych powikłań choroby (retinopatii, nefropatii ani neuropatii). Choremu zlecono dietę redukcyjną, zwiększenie aktywności fizycznej i metforminę, początkowo w dawce 500 mg 1 × dz., którą następnie zwiększano do 500 mg 3 × dz. Odsetek hemoglobiny glikowanej (HbA1c) po 3 miesiącach od rozpoznania choroby wynosił 7,4%. Interwencje behawioralne nie były skuteczne: chory w ciągu roku przytył około 1,5 kg. Twierdził, że bardzo dużo pracuje – jego praca polegała głównie na pokonywaniu dużych dystansów samochodem i spotkaniach z klientami. Żywił się głównie poza domem, nie widział możliwości zwiększenia aktywności fizycznej. Dawkę metforminy stopniowo zwiększono aż do 3 g/d, ale wartości glikemii, zwłaszcza poposiłkowej ciągle były niezadowalające (do 11,1 mmol/l [200 mg/dl]). Z tego powodu do leczenia dołączono pochodną sulfonylomocznika (glipizyd o zmodyfikowanym uwalnianiu), której dawkę zwiększano stopniowo aż do 20 mg/d. W następnych 2 latach chory przytył 2,8 kg, kilka razy wystąpiła hipoglikemia <3,3 mmol/l (60 mg/dl) z bardzo złym samopoczuciem, co bardzo utrudniało codzienne funkcjonowanie i pracę. Chory obawiał się perspektywy leczenia insuliną.

Rozpoznawanie i leczenie cukrzycy u dzieci i młodzieży

Aktualne (2014) wytyczne International Society for Pediatric and Adolescent Diabetes (ISPAD)
Medycyna Praktyczna Pediatria, Wydanie Specjalne 5/2015

Drogowskaz dla lekarza

Jak rozpoznawać i leczyć stan przedcukrzycowy i cukrzycę typu 2?

Napisz do nas

Zadaj pytanie ekspertowi, przyślij ciekawy przypadek, zgłoś absurd, zaproponuj temat dziennikarzom.
Pomóż redagować portal.
Pomóż usprawnić system ochrony zdrowia.