Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Diabetologia. 29-letni otyły mężczyzna z cukrzycą

26.01.2012
dr hab. med. Tomasz Klupa, prof. dr hab. med. Maciej Małecki, Katedra i Klinika Chorób Metabolicznych Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie

Opis przypadku

29-letni otyły mężczyzna z cukrzycą rozpoznaną przed 2 laty, zgłosił się do poradni diabetologicznej z powodu niewyrównania metabolicznego cukrzycy z jednoczesnym przyrostem masy ciała. Cukrzycę u chorego rozpoznano w wieku 27 lat na podstawie glikemii przygodnej wynoszącej 14,9 mmol/l (268 mg/dl) i glukozurii bez acetonurii; w badaniu gazometrycznym nie stwierdzono cech kwasicy. Z uwagi na wiek chorego i utratę około 4 kg masy ciała w ciągu poprzedzających 2 tygodni rozpoznano cukrzycę typu 1, pomimo otyłości (98 kg, BMI 30,9 kg/m2) i niestwierdzenia kwasicy ketonowej. Wdrożono insulinoterapię w modelu 3 wstrzyknięć szybko działającego analogu insuliny oraz 1 wstrzyknięcia analogu długo działającego. Po 2 tygodniach od rozpoznania choroby zapotrzebowanie dobowe na insulinę wynosiło około 38 j. (0,37 j./kg mc.), w ciągu następnych kilku miesięcy systematycznie malało, by po 7 miesiącach osiągnąć 0,24 j./kg. Stosunkowo niewielkie zapotrzebowanie na insulinę egzogenną uznano za okres tzw. miesiąca miodowego, typowego dla cukrzycy typu 1 i kontynuowano leczenie insuliną. W kolejnych miesiącach terapii głównym problemem klinicznym stały się nawracające, na szczęście łagodne epizody hipoglikemii, które powodowały konieczność spożywania dodatkowych posiłków, czego skutkiem był przyrost masy ciała o około 5 kg w ciągu 2 lat od rozpoznania choroby. Aktualna dobowa dawka insuliny to 23 j.

Rozpoznawanie i leczenie cukrzycy u dzieci i młodzieży

Aktualne (2014) wytyczne International Society for Pediatric and Adolescent Diabetes (ISPAD)
Medycyna Praktyczna Pediatria, Wydanie Specjalne 5/2015

Drogowskaz dla lekarza

Jak rozpoznawać i leczyć stan przedcukrzycowy i cukrzycę typu 2?

Napisz do nas

Zadaj pytanie ekspertowi, przyślij ciekawy przypadek, zgłoś absurd, zaproponuj temat dziennikarzom.
Pomóż redagować portal.
Pomóż usprawnić system ochrony zdrowia.