Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Hemoglobina glikowana A1c w diagnostyce cukrzycy – uwagi praktyczne

04.02.2010
William H. Herman MD MPH, Stefan S. Fajans MD

Artykuł napisany specjalnie dla Medycyny Praktycznej i Polskiego Archiwum Medycyny Wewnętrznej.

William H. Herman, MD, MPH
University of Michigan, Division of
Metabolism, Endocrinology and
Diabetes, Department of Internal
Medicine, Ann Arbor, Michigan,
Stany Zjednoczone
Stefan S. Fajans, MD
University of Michigan, Division of
Metabolism, Endocrinology and
Diabetes, Department of Internal
Medicine, Ann Arbor, Michigan,
Stany Zjednoczone

Tłumaczyła lek. Ewelina Baczyńska
Konsultował dr hab. med. Bogdan Solnica,
Zakład Diagnostyki Katedry Biochemii Klinicznej Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie

W 1958 roku Allen i wsp. odkryli, że hemoglobinę A1 (HbA1c) można wyizolować za pomocą chromatografii kationowymiennej.[1] W 1968 roku Rajbar jako pierwszy doniósł, że HbA1 jest glikowaną formą hemoglobiny, a jej ilość we krwi u chorych na cukrzycę jest zwiększona.[2] W 1976 roku Koenig i wsp. zasugerowali, że skoro HbA1c powstaje powoli i na drodze nieenzymatycznej w ilości wprost proporcjonalnej do stężenia glukozy we krwi, mogłaby być użytecznym wskaźnikiem zarówno tolerancji glukozy, jak i wyrównania gospodarki węglowodanowej w cukrzycy.[3,4] Obecnie HbA1c jest powszechnie uznana za wskaźnik wyrównania metabolicznego cukrzycy i ryzyka rozwoju powikłań cukrzycowych oraz wykładnik jakości opieki diabetologicznej. W 2008 roku powołano zespół ekspertów reprezentujących American Diabetes Association, European Association for the Study of Diabetes i International Diabetes Federation w celu rozważenia możliwości wykorzystania HbA1c w rozpoznawaniu cukrzycy.[5]

Drogowskaz dla lekarza

Jak rozpoznawać i leczyć stan przedcukrzycowy i cukrzycę typu 2?

Napisz do nas

Zadaj pytanie ekspertowi, przyślij ciekawy przypadek, zgłoś absurd, zaproponuj temat dziennikarzom.
Pomóż redagować portal.
Pomóż usprawnić system ochrony zdrowia.